Metody pracy w klasach I-III

Ewelina Walas    8 grudnia 2015

Metody pracy stosowane w klasach I-III

,,Methodos” to po grecku droga, sposób postępowania. Przez metodę nauczania należy rozumieć  ,,systematycznie stosowany sposób pracy nauczyciela z uczniami, umożliwiający osiąganie celów kształcenia” (Okoń, 1992, s. 121). Nauczyciele wspierający rozwój ucznia wiedzą, że trzeba odpowiadać na jego potrzeby, zainteresowania i problemy. Uczenie się jest efektywniejsze, gdy angażuje się nie tylko umysł, ale i emocje, gdy daje się uczniom możliwość bycia częściej twórczym niż odtwórczym.

W nauczaniu dzieci w klasach młodszych w Zespole Szkolnym  w Cegłowie ważne miejsce zajmują:

  1. Metody aktywizujące, które pozwalają nie tylko rozbudzić w uczniu zainteresowanie nauką czy sprawdzić jego wiedzę. Główną zaletą tych metod jest doskonalenie umiejętności przydatnych nie tylko podczas zajęć, ale również w codziennym życiu. Stwarzają możliwość zabawy na lekcji, a tym samym pobudzają aktywność uczniów. Pozwalają one łatwiej przyswoić nowe wiadomości. Uczą m.in.:
  • współdziałania w zespole,
  • komunikowania się,
  • planowania, organizowania,
  • stosowania zdobytej wiedzy w praktyce.
  1. Metoda gimnastyki twórczej (ekspresyjnej) Rudolfa Labana – metoda ta, nazywana jest także metodą improwizacji ruchowej. To improwizacja ruchowa bez pokazania wzorca ruchu przez nauczyciela. Ważną rolę odgrywa tu inwencja twórcza ćwiczących, ich pomysłowość, fantazja doświadczenie ruchowe. W metodzie tej posługuje się różnymi formami ruchu, takimi jak: odkrywanie, naśladowanie, inscenizacja, gimnastyka wykorzystująca ruch naturalny, pantomima, ćwiczenia muzyczno-ruchowe, taniec, opowieść ruchowa, itp. Nauczyciel staje się współuczestnikiem i współpartnerem zabaw. Metoda ruchowa ekspresji twórczej daje możliwość rozwijania się w zakresie między innymi: wyczucia własnego ciała, wyczucia przestrzeni, wyczucia ciężaru ciała (siły), doskonaleniu płynności ruchu, w zakresie kształtowania umiejętności współdziałania z partnerem lub grupą.
  2. Metoda twórczego myślenia J. Osborne – „Burza mózgów” Ø metoda ta jest szczególnie polecana podczas rozwiązywania problemów. Wszyscy uczestnicy mają prawo zgłaszać swoje pomysły, ponieważ nie podlegają one ocenie (co jest bardzo istotne w pracy z dziećmi). Metoda twórczego myślenia polecana jest w codziennej pracy z dziećmi, gdyż: wspaniale integruje grupę, rozwija fantazję, rozbudza w dziecku wyobraźnię twórczą.
  3. Drama – drama jest metodą nauczania – uczenia się, ponieważ wyróżniają ją charakterystyczne, specyficzne czynności nauczyciela i ucznia. Czynności nauczyciela polegają na przekazywaniu dzieciom poleceń i prośba, aby rozwiązali konkretny problem wchodząc w role i rozwiązując go w sytuacji fikcyjnej. Dzieci najczęściej w małych grupach przygotowują się do realizacji zadania, a następnie przedstawiają je w formie improwizacji. Dzieci biorące udział w dramie pogłębiają swoje przeżycia i realizują się twórczo, uczą się analizować różne reakcje: pozytywne, negatywne, a jednocześnie dokonują korekty zachowań.

Uczeń staje się aktywny, gdy proponowane mu formy zajęć są atrakcyjne dla niego. Gdy zgodne są z jego zainteresowaniami. Kiedy ma poczucie, ze w sposób bezpieczny, bez narażenia na odrzucenie i kpiny może się zachowywać i wypowiadać w klasie. Gdy może bez skrępowania realizować własne pomysły, odczuwać przy tym napięcie emocjonalne w tym także uczucie sukcesu.

Wśród wielu możliwości metod i form pracy z dziećmi, wybieramy taką metodę, która będzie najbardziej efektowna dla wychowanków. Duże znaczenie wśród wszystkich metod mają te, które dostarczają dziecku możliwości przeżywania podczas nauczania. Które pozwolą dziecku na sprawdzenie się w jakiejś dziedzinie poprzez działanie, aktywność własną. Metody, które stosujemy powinny ponadto rozwijać samodzielność i kreatywność wychowanków. Uczyć ich komunikacji z innymi ludźmi, rozwijać w nich empatię, a także kształtować umiejętności samokształcące.